BBQ

"Ξέρεις ποια λέξη έχει το μπάρμπεκιου; Τη λέξη Barbie"

Barbie Q.

Σώβρακα

Κορίτσια στο πλοίο,

αγόρια στη Βουλή,

να πλένουνε τα σώβρακα

του Καραμανλή

Νηπιαγωγείο 2009-2010 (σελ. 10)

Σήμερα είδαμε μια ταινία. Ήταν ασπρόμαυρη γιατί κατέγραφε γεγονότα που είχαν συμβεί πριν από πολλά χρόνια. Ήταν 17 Νοέμβρη. Όχι όμως του 2009, πιο παλιά. Ξέρω και την ιστορία.

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένας αρχηγός, που ήταν κακός και ο κόσμος ήθελε να τον αλλάξει. Και ξέρετε πόσα χρόνια κυβερνούσε την χώρα; 7 ολόκληρα χρόνια. Και τον λέγανε..... Καραμανλή (αν και η Κλεοπάτρα μου είπε ότι δεν είναι και τόσο κακός αυτός ο Καραμανλής αφού τον ψήφισαν μερικοί στις εκλογές). Ωχ, λάθος. Παπαδόπουλο τον λέγανε.

Κάποια παιδιά λοιπόν, σ' ένα σχολείο που το λένε Πολυτεχνείο (είναι φοβερό σχολείο, γιατί εκεί μαθαίνεις να φτιάχνεις σπίτια, γέφυρες, δρόμους κι ένα σωρό άλλα πράγματα) αποφάσισαν ότι το πράγμα δεν πήγαινε άλλο. Έπρεπε να αλλάξουν τον αρχηγό και να βάλουν κάποιον γνωστό τους στη θέση του. Φώναζαν λοιπόν δυνατά και ρυθμικά "ψω-μί, παι-δεί-α, ε-λευ-θε-ρί-α". Ο αρχηγός θύμωσε με τα παιδιά και έστειλε μερικά τανκς στο σχολείο, για να σταματήσει όλη αυτή η φασαρία. Ένα μάλιστα τανκς προχώρησε, έριξε κάτω την πύλη και πλάκωσε την ελληνική σημαία, που κρατούσαν τα παιδιά. Πολλά παιδιά σκοτώθηκαν, αλλά τα περισσότερα, ευτυχώς, σώθηκαν. Τώρα πια, έχουμε και ψωμί (τρώμε), και παιδεία (πάμε σχολείο), και ελευθερία (κάνουμε ό,τι θέλουμε).

Τώρα που πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, προετοιμαζόμαστε και για τη σχολική γιορτή. Μαθαίνουμε και τα κάλαντα. Το αγαπημένο μου τραγούδι είναι εκείνο που μας έμαθε ο Δημήτρης:

"Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία

Κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά

Ήταν μια λέξη μοναχά ελευθερία

Κι ύστερα είπαν πως την έγραψαν παιδιά

Λαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλα

Λαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλα

Κι ύστερα κύλησε ο καιρός κι η ιστορία

Πέρασε εύκολα απ΄τη μνήμη στην καρδιά

Ο τοίχος έγραφε μοναδική ευκαιρία

Εντός πωλούνται πάσης φύσεως υλικά

Λαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλα

Λαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλα

Τις Κυριακές από νωρίς στα καφενεία

Κι ύστερα γήπεδο, στοιχήματα, καυγάς

Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία

Είπανε όμως πως την έγραψαν παιδιά

Λαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλα

Λαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλα".

Το πιο περίεργο απ' όλα είναι ότι το ήξεραν το τραγούδι και η μαμά και ο μπαμπάς!

Ψωμί, παιδεία, ελευθερία!!

Νηπιαγωγείο 2009-2010 (σελ. 9)

Για τα γενέθλιά μου, οι δασκάλες βιβλιοδέτησαν τις ζωγραφιές που μου έκαναν δώρο οι συμμαθητές μου, με αναγεγραμμένες τις ευχές τους:

- Να έχεις πολλά αδερφάκια.

- Ναι είσαι γερή και ευτυχισμένη.

- Να είσαι χιλιόχρονη.

- Να παντρευτείς πολύ ωραίο άντρα.

- Να είσαι πολύ καλή στο γράψιμο.

- Να είσαι καλή μαθήτρια.

- Ο άντρας που θα διαλέξεις να είναι πολύ έξυπνος.

- Να παντρευτείς έναν βασιλιά.

- Να τα εκατοστήσεις.

- Να είσαι γερή και δυνατή.

- ΝαΙΝε ΠολΙΚΑλΙ ΒαΣΙλΙΣα.

- Να είσαι έξυπνη γυναίκα.

- Να είσαι καλή κοπέλα.

- ΝΑΣΕΠΟΙΕΞΙΠΝΙ.

- Να αγοράζεις καλές μπότες.

- Να έχεις ωραίες κούκλες.

Κι εγώ, έκανα μια ευχή: να είμαι καλή μαθήτρια.

Νηπιαγωγείο 2009-2010 (σελ. 8)

Σήμερα, κάναμε μια σχολική γιορτή. Φορώντας ένα μπλε τζιν και με το σήμα της ειρήνης ραμμένο σε μια άσπρη μπλούζα, είπαμε το ποίημα της ειρήνης. Εγώ, απήγγειλα τους στίχους:

"Ανάμεσα στα σύννεφα,

κρύφτηκε πάλι ο ήλιος,

κι η Μαργαρίτα ένιωσε,

πως χάθηκ' ένας φίλος..."

Στο τέλος της παράστασης, ήρθε στην παρέα μας και το κανόνι (ο Μάριος), όταν δέχτηκε να μετονομαστεί σε κανόνι της ειρήνης.

Η γιορτή ολοκληρώθηκε με 4 τραγούδια:

Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του

και τη σκούφια την καλή του

μ΄όλα τα φτερά, μ' όλα τα φτερά.

Και μια νύχτα με φεγγάρι

την Ελλάδα πάει να πάρει

βρε τον φουκαρά, βρε τον φουκαρά.

Ωχ!! τον τσολιά μας τον λεβέντη

βρίσκει στα βουνά

και ταράζει τον αφέντη τον μακαρονά.

Αχ Τσιάνο, θα τρελαθώ, Τσιάνο

με την Ελλάδα ποιος μου είπε να τα βάνω.

Ξεκινάει την άλλη μέρα

μα και πάλι ακούει "Αέρα"

από τον τσολιά, από τον τσολιά.

Δρόμο παίρνει και δρομάκι και πηδάει το ποταμάκι

ξέρει τη δουλειά, ξέρει τη δουλειά.

Ωχ!! τον τσολιά μας τον λεβέντη

βρίσκει στα βουνά

και ταράζει τον αφέντη τον μακαρονά.

Αχ, Τσιάνο, θα τρελαθώ, Τσιάνο

με την Ελλάδα ποιος μου είπε να τα βάνω.

Γαλανόλευκη σημαία

Σαν περνάς καμαρωτά

Ποια ματάκια δε δακρύζουν

Ποια καρδούλα δε χτυπά

Ποια ματάκια δε δακρύζουν

Ποια καρδούλα δε χτυπά

Δε χορταίνω να βλέπω τον ήλιο

που το φως του σκορπάει στην πλάση,

δε χορταίνω να βλέπω τους κάμπους

τα βουνά, τις πλαγιές και τα δάση.

Δε χορταίνω να βλέπω ακρογιάλια

και πανώρια νησιά στην αράδα,

δε χορταίνω να βλέπω εσένα

Ώ Πατρίδα Ελλάδα, Ελλάδα

Σε γνωρίζω από την κόψη

του σπαθιού την τρομερή,

σε γνωρίζω από την όψη

που με βία μετράει τη γη.

Απ' τα κόκαλα βγαλμένη

των Ελλήνων τα ιερά,

και σαν πρώτα ανδρειωμένη,

χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

και σαν πρώτα ανδρειωμένη,

χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

Ήταν τέλεια!

Νηπιαγωγείο 2009-2010 (σελ. 7)

Σήμερα, έμαθα ότι η μέρα και η νύχτα εναλλάσσονται, επειδή η Γη γυρίζει γύρω από τον εαυτό της. Και όταν βρισκόμαστε από κάτω, μία δύναμη μας τραβάει προς τη Γη και δεν μας αφήνει να πέσουμε (το ίδιο ισχύει και για τα αυτοκίνητα). Όταν το εκμυστηρεύτηκα στον μπαμπά, εκείνος απόρησε και είπε υψηλόφωνα: "α μπα;"

Μέχρι την Παρασκευή πρέπει να έχουμε μάθει αυτό το ποίημα (το ποίημα είναι μία ιστορία με πολλά νοήματα):

"Ανάμεσα στα σύννεφα,

κρύφτηκε πάλι ο ήλιος,

κι η Μαργαρίτα ένιωσε,

πως χάθηκ' ένας φίλος..."

Εγώ κατάλαβα τί ήθελε να πει ο ποιητής. Εσείς;

Π.Σ. 2009-2010 (σελ. 4)

Σήμερα, η αδελφή μου πήγε στο μπαλέτο. Εμένα όμως, με άφησαν στο σπίτι. Στενοχωρέθηκα πάρα πολύ. Μου είπαν ότι δεν δέχονται αγόρια εκεί, στη σχολή χορού της αδελφής μου. Θύμωσα και ξενέρωσα. Φώναξα "όταν μεγαλώσω και γίνω κορίτσι, θα πάω κι εγώ στο μπαλέτο".

Το πρωί, στο σχολείο, είχε πολύ γέλιο. Έκλασα και η δασκάλα είπε ότι θα γράψει στην κρεμάστρα μου (εκεί που βάζω την τσάντα και τη ζακέτα μου) "το αγόρι που κλάνει". Σκάσαμε όλοι στα γέλια.

Αχ, πόσο μου αρέσει ο χορός και το μπαλέτο.

Νηπιαγωγείο 2009-2010 (σελ. 6)

Σήμερα ήρθε η καινούργια δασκάλα, η αναπληρώτρια της Σοφίας. Την λένε Τέρυ. Τί αστείο όνομα! Το πρωί, είδα και τη μαμά της Ακριβής. Μου είπε "γεια σου, με θυμάσαι; Είμαι η νονά (αντί για μαμά) της Ακριβής" και πέθανα στα γέλια.

Το απόγευμα, ρώτησα τον μπαμπά πώς γεννήθηκε ο πρώτος άνθρωπος, αλλά δεν ήξερε. Μετά, κάτι μου έλεγε για τον Δαρβίνο και τον Θεό (μάλλον τον Δία εννοούσε. Έτσι τον λένε τον Θεό στον "Ηρακλή"). Δεν πολυκατάλαβα. Ύστερα, του είπα ότι μπορώ να μετρήσω, χωρίς ποτέ να σταματήσω. Για πάντα. Και ο μπαμπάς εντυπωσιάστηκε (επ' άπειρον μουρμούρισε). Του το απέδειξα κιόλας: άρχισα να μετράω κι έφτασα μέχρι το είκοσι!. Έτσι που ήταν εντυπωσιασμένος, κάθισα και του έγραψα λέξεις δικής μου επινόησης: "ΜΕΑΗΕΝΑΘΗ", "ΗΘΕΑΝΜ", ΝΕΡCΠΜΗ", "ΠΝΕΡCΝΜΗ", "ΠΝΕΡΝΜΗΑΕ", "ΜΝΗΑΕΡΕΠ" και "ΕΜΝΗΑΕΠΡΙΑ". Σύμφωνα με τον μπαμπά, πρέπει να είμαι η πρώτη στον κόσμο που σκέφτηκε να γράψει αυτές τις λέξεις!

Το απόγευμα, πήγα και στο μπαλέτο. Πέρασα υπέροχα, γιατί είδα πολλές φίλες μου: την Φωτεινή, την Κατερίνα και τη Μαριανίνα. Δεν είδα όμως κανένα αγόρι. Το είπα μετά και στον αδελφό μου που ήθελε να έρθει μαζί μου. Του εξήγησα ότι δεν μπορεί, γιατί το μπαλέτο είναι μόνο για τα κορίτσια.

Νηπιαγωγείο 2009-2010 (σελ. 5)

Λοιπόν, ξέρετε κάτι; ο μπαμπάς με χτυπάει συνέχεια. Εκείνος βέβαια το αρνείται. Αλλά αυτό μάλλον συμβαίνει επειδή έχει αδύνατη μνήμη. Του θύμισα τότε, που με είχε χτυπήσει με τη ζώνη. Μου απάντησε "μα τί λες τώρα; είσαι στα καλά σου;", αλλά μετά το θυμήθηκε και το παραδέχτηκε: "μήπως εννοείς τη φορά που σε βοήθησα να σου βγάλω τη ζώνη και άθελά μου σε πόνεσα; Δεν σε χτύπησα όμως. Υπάρχει διαφορά". Εγώ όμως δεν την νιώθω την διαφορά. Εγώ πόνεσα. Και ναι, με χτύπησε. Την άλλη φορά πάλι, μου πάτησε το πόδι. Δεν το 'κανε επίτηδες, μου είπε. Και λοιπόν; Δηλαδή, δεν μετράει; Εγώ πάλι πόνεσα. Μετά, ισχυρίστηκε ότι υπάρχουν γονείς που χτυπάνε "πραγματικά" τα παιδιά τους, με χαστούκια και σφαλιάρες, αλλά δεν τον πιστεύω. Ούτε τη μαμά πιστεύω, την οποία επιστράτευσε ο μπαμπάς. Τέλος πάντων, όλο με χτυπάει αυτός ο κακός μπαμπάς.

Στο σχολείο, έμαθα μία καινούργια έκφραση: "τώρα, σε λίγο". Σημαίνει "δεν με ενδιαφέρει". Μου το είπε δύο φορές η δασκάλα: όταν προσπάθησα να της πω ότι με έσπρωξε ο Δημήτρης και όταν την ειδοποίησα ότι είχα ολοκληρώσει τη ζωγραφιά μου και ήμουν έτοιμη να μαζέψω τα πράγματά μου για να φύγω.

Αύριο φεύγουμε. Πάμε εκδρομή. "Για να ψηφίσουμε" είπε ο μπαμπάς. Αλλά δεν κατάλαβα τί εννοούσε. Και όταν τον ρώτησα, με μπέρδεψε ακόμη περισσότερο με την απάντησή του.

Νηπιαγωγείο 2009-2010 (σελ. 4)

Σήμερα, η Γεωργιάννα με έσπρωξε και μάτωσε ο αγκώνας μου.

Χθες, είδα έναν κύριο, που καθόταν σε ένα καροτσάκι. Και το πιο περίεργο απ' όλα: είχε μόνο ένα πόδι. Δεν το πίστευα. Στάθηκα για λίγο μπροστά του, να περιεργαστώ το ακρωτηριασμένο του πόδι. Προσπαθούσα να καταλάβω πώς είχε χάσει το πόδι του. Μετά, για να μάθω, ρώτησα τη μαμά και τον μπαμπά. Αλλά δεν ήξεραν και μου απαρίθμησαν όλες τις περιπτώσεις που μπορούν να οδηγήσουν σε ακρωτηριασμό ποδιού. Ύστερα, τους ρώτησα γιατί καθόταν σε καροτσάκι. Με πέρασαν για χαζή, γιατί μου απάντησαν ότι δεν μπορεί να περπατήσει (λες και δεν το είχα καταλάβει. Λες και θα έκανε τον κουτσό όλη μέρα. Εδώ στο διάλειμμα, στην αυλή, δεν αντέχω πολλή ώρα να παίζω τον κουτσό. Θα άντεχε εκείνος;). Όταν κατάλαβαν την ερώτηση, μου απάντησαν ότι κάθεται εκεί για να ζητήσει την ελεημοσύνη των περαστικών. Εμείς όμως δεν του την δώσαμε. Δεν ξέρω γιατί. Στο αυτοκίνητο, αποτόλμησα να πω στον μπαμπά να γυρίσουμε πίσω στον κύριο και να του δώσουμε λεφτά. Δεν μου απάντησε. Σαν να θύμωσε.

Τώρα που το σκέφτομαι, ήμουν πολύ καλό παιδί σήμερα. Δεν φώναξα ούτε μία φορά!

Π.Σ. 2009-2010 (σελ. 3)

Σήμερα το πρωί, πήγα κεφάτος στο σχολείο, με 4 φωτογραφίες στο χέρι. Ήθελα να τις κολλήσω στην είσοδο της τάξης, όπως μου είχε πει η δασκάλα. Μόλις όμως φτάσαμε, η Γιάννα μάλωσε τον μπαμπά και του είπε "σιγά, διαβατήριο θα του βγάλουμε του παιδιού;". Έτσι, η Γιάννα κράτησε τελικά μόνο μία φωτογραφία και επέστρεψε τις υπόλοιπες στον μπαμπά (μάλλον για να τις κολλήσει κάπου αλλού).

Χθες, πήγαμε σε ένα πολύ τρομακτικό μουσείο. Στη σκάλα, μία ακίνητη καμηλοπάρδαλη με κοιτούσε επίμονα. Τρόμαξα. Κοκκάλωσα. Δεν μπορούσα να κατεβώ τα σκαλιά. Με τίποτα. Ο μπαμπάς προσπάθησε να με καθησυχάσει. Χωρίς επιτυχία. Μου έλεγε να μην φοβάμαι, ότι τα ζώα είναι "βαλσαμωμένα" ή "ταριχευμένα". Αλλά ένας θεός ξέρει τί ακριβώς εννοούσε. Το αποκορύφωμα ήταν στην αίθουσα με τον δεινόσαυρο. Έναν αληθινό δεινόσαυρο. Τεράστιο. Χωρίς δέρμα ή μάτια, αλλά γεμάτο κόκκαλα (έζησε πριν από πολλά χρόνια, γι' αυτό). Δεν άντεξα και παρακάλεσα τον μπαμπά να με πάρει αγκαλιά. Πάλι καλά που δεν κουνήθηκε ο δεινόσαυρος. Μάλλον, δεν μας είδε (ε ναι, αφού δεν είχε μάτια).

Ωχ, πώς θα κοιμηθώ τώρα; Ελπίζω να μην με επισκεφτεί πάλι ο δεινόσαυρος, όπως στο βιβλίο. Τώρα που είπα βιβλίο, θυμήθηκα ένα βιβλίο που διαβάσαμε σήμερα στο σχολείο: "ποιός έκανε πιπί στο Μισισιπή;". Είχε πολύ γέλιο, γιατί ένα παπί έκανε πιπί στη μέση του Μισισιπή (έτσι λέγεται το ποτάμι) και πολλά παιδιά δεν μπορούσαν να προφέρουν την πρόταση. Εγώ όμως μπορώ, γιατί είμαι μεγάλος.

Νηπιαγωγείο 2009-2010 (σελ. 3)

Σήμερα, δεν έχω κάτι αξιόλογο να γράψω. Η δασκάλα κόλλησε τη φωτογραφία μου στο συρτάρι μου και στη συνέχεια έγραψε το όνομά μου. Μετά, βάλαμε όλοι κι από ένα καρτελάκι με το όνομά μας εκεί που καθόμαστε, πάνω στο θρανίο.

Ωχ, έρχεται ο αδελφός μου. Φεύγω, πριν με ζαλίσει με τις μοτοσυκλέτες και τα σταντ.

Π.Σ. 2009-2010 (σελ. 2)

Κάτι με απασχολεί τις τελευταίες εβδομάδες και αφορά στις μοτοσυκλέτες. Παρά τις αλλεπάλληλες εξηγήσεις του μπαμπά, αδυνατώ να καταλάβω γιατί δεν πέφτουν όταν είναι σταματημένες. Ο μπαμπάς μού εξήγησε ότι στέκονται χάρη στο "σταντ". Ξέρετε, το μαραφέτι στο οποίο ακουμπάει όταν είναι παρκαρισμένη η μοτοσυκλέτα. Έτσι το είπε ο μπαμπάς. Σταντ. Στην αρχή κάπως αλλιώς το έλεγε. Βάση στήριξης, νομίζω. Και κάτι άλλο. Μου είπε ότι ισχύει για όλα τα δίκυκλα. Νομίζω ότι εννοούσε ότι ισχύει και για τα ποδήλατα. Αλλά και πάλι, γιατί να πέσει αυτή η μοτοσυκλέτα; Μετά, άρχιζε ο μπαμπάς να μου μιλάει για κέντρα βάρους, βαρύτητες κι άλλες τέτοιες ασυναρτησίες. Δεν κατάλαβα απολύτως τίποτα. Απλά κουνούσα καταφατικά το κεφάλι μου. Ναι, συμφωνώ, είναι περίεργος ο μπαμπάς μου.

Αλλά, πού θα πάει, δεν θα βρεθεί κάποιος να μου εξηγήσει γιατί (δεν) πέφτει η μοτοσυκλέτα;

Υ.Γ.: η λέξη "σταντ" μου αρέσει τρομερά. Είναι τόσο εύηχη.

Π.Σ. 2009-2010 (σελ. 1)

Κι εγώ μπορώ να κρατάω ένα ημερολόγιο.

Το μεσημέρι με χτύπησε ο άλλος (δεν ξέρω πώς τον λένε, αλλά πηγαίνει στην τάξη των μεγάλων). Ήθελε να μου πάρει το αυτοκίνητο και με χτύπησε δυνατά στο πρόσωπο, αντί να μου το ζητήσει ευγενικά. Με πόνεσε κι έβαλα τα κλάματα. Η Μαρία τον μάλωσε λέγοντάς του "το καλύτερο παιδί βρήκες να χτυπήσεις;". Μετά όμως έγινε κάτι απίστευτο. Με προέτρεψε να του ανταποδώσω το χτύπημα! Και με άφησε! Τον χτύπησα όσο πιο δυνατά μπορούσα αλλά δεν ξέρω αν τον πόνεσα αρκετά. Δεν της είπα όμως της Μαρίας ότι απαγορεύεται. Αν το μάθαινε ο μπαμπάς...

Το πρωί, παντρεύτηκα την Μελίνα. Στην αρχή έκανε τη δύσκολη. Πως τάχα ήμουν βρώμικος, επειδή μου έτρεχαν τα σάλια. Όταν σκουπίστηκα όμως, δεν μπόρεσε να αντισταθεί. Η Γιάννα δεν με άφησε όμως να την φιλήσω. Κάτι για μια γρίπη επικαλέστηκε.

Το μεσημέρι πάλι, έπαιξα με την μικρή μου αδελφή, την ε. Καθόμουν στο αυτοκίνητο κι εκείνη με έσπρωχνε. Δεν ξέρω γιατί, αλλά της αρέσει πολύ να σπρώχνει.

Το πρωί, πέρασα μπροστά από το σχολείο της μεγάλης μου αδελφής, της Ε. Όταν μεγαλώσω, θα πηγαίνω κι εγώ στο μεγάλο σχολείο.

Νηπιαγωγείο 2009-2010 (σελ. 2)

Αυτός ο Δημήτρης μου είναι πολύ αντιπαθής. Δεν μου αρέσει καθόλου. Δεν είναι μόνο τρομερά ερειστικός, είναι και πολύ βαρετός. Με τις ανιαρές του συζητήσεις, δεν κινεί κανενός το ενδιαφέρον. Μόνο για σπαθιά μιλάει. Για άλλα θέματα δεν έχει ιδέα. Ούτε καν για πριγκίπισσες. Και μιλάω για πραγματικές πριγκίπισσες, τύπου Σταχτοπούτας, Χιονάτης και Άριελ. Επιπλέον, είναι και πολύ βάναυσος. Να, το πρωί έσπρωξε την Κλεοπάτρα και δεν της είπε συγγνώμη. Τέλος πάντων, χθες πήγε να σώσει την παρτίδα: είχε γενέθλια και μας κέρασε όλους σοκολάτες. Αλλά και πάλι, έχει ακόμη πολύ δρόμο μπροστά του να διανύσει μέχρι να του μιλήσω.

Σήμερα, μας έμαθε δύο πράγματα η κυρία Φυλλιώ. Πρώτον, βοηθάμε τα παιδιά να σηκωθούν όταν πέφτουν κάτω (το είπε όταν ο Δημήτρης έσπρωξε την Κλεοπάτρα και είχα μείνει κόκκαλο). Δεύτερον, ακούμε πάντα τον μπαμπά και τη μαμά (δεν θυμάμαι για ποιό λόγο το είπε). Είχε δίκιο ο μπαμπάς, μαθαίνουμε πολλά πράγματα στο σχολείο. Αλλά δεν είναι και τόσο δύσκολο, όπως με είχε προϊδεάσει το καλοκαίρι. Ίσα ίσα που το βρίσκω πανεύκολο αυτό το σχολείο. Τα καταφέρνω περίφημα σε όλα τα παιχνίδια.

Άντε, είμαι κουρασμένη. Πάω να την πέσω. Χθες, είδα ένα πολύ καλό όνειρο. Ονειρεύτηκα ότι πηγαίναμε όλοι μαζί, με το αυτοκίνητο, σε έναν γάμο. Περάσαμε τέλεια.

Τί θα ονειρευτώ άραγε σήμερα;

Νηπιαγωγείο 2009-2010 (σελ. 1)

Φέτος, άλλαξα σχολείο. Στο σχολείο που πηγαίνω τώρα, το καινούργιο, πάνε μόνο μεγάλα παιδιά, σαν και 'μένα.

Σήμερα, η δασκάλα μας, η Φυλλιώ, μας ενημέρωσε ότι θα πρέπει πάντα να καθόμαστε στην ίδια θέση. Όλη τη σχολική χρονιά και χωρίς παρεκκλίσεις. Έλα όμως που δεν το ήξερα την πρώτη μέρα. Και τώρα, θα αναγκαστώ να μοιραστώ το θρανίο μου με τον Διονύση. Κι ο Διονύσης είναι κακός. Δεν με παίζει.

Το πρωί, με έσπρωξε η Κλεοπάτρα στην αυλή και έπεσα. Και μάτωσε ο αγκώνας μου. Δεν το ήθελε όμως. Είναι φίλη μου η Κλεοπάτρα. Η κυρία Φυλλιώ μου καθάρισε την πληγή και τώρα δεν τρέχει πια αίμα.

Μου αρέσει αυτό το σχολείο. Τις προάλλες, γιόρταζε η άλλη δασκάλα, η Σοφία. Φάγαμε ένα σωρό σοκολάτες και καραμέλες. Το απόγευμα, όταν ήρθε να με πάρει ο μπαμπάς, η δασκάλα κέρασε και τους μεγάλους. Όχι όμως και τους μικρούς. Είπε ότι είχαμε φάει αρκετά στο σχολείο. Πού το ήξερε όμως; Εγώ, προσωπικά, δεν χορταίνω ποτέ σοκολάτες και καραμέλες.

Και ένα τελευταίο. Δεν πρέπει να ξεχάσω να πω στη μαμά μου, να μην μου γεμίζει την τσάντα με ταπεράκια. Αφού δεν μου αρέσουν τα λαχανικά και τα φρούτα (εκτός από τις βανίλιες) (και τις ντομάτες). Το είπε και η δασκάλα: έχει τόσα πράγματα η τσάντα που δεν κλείνει το φερμουάρ. Ενώ ένα τάπερ με μακαρόνια χωράει άνετα. Ακόμη κι ένα ταπεράκι με γιαούρτι. Αχ, και κάτι άλλο ακόμα: η πετσέτα χεριών που έχω είναι πολύ μεγάλη.

Ελπίζω να μην ξεχάσω να τα πω όλα αυτά στη μαμά. Πρέπει οπωσδήποτε να κρατήσω ένα ημερολόγιο.

Πού θα τα θυμηθώ όλα αυτά όταν μεγαλώσω;

Παιδικές μαντινάδες

"Κοιμάμαι στον ουρανό χωρίς κρεβάτι".

"Κάποιος πετάει χωρίς φτερά".

Φασαρία

Δεν την αντέχω άλλο. Την αγαπάω, αλλά δεν την αντέχω. Η νευρόσπαστη ξαδέλφη μου με έχει πραγματικά εξουθενώσει. Σκαρφίζεται συνέχεια καινούργια παιχνίδια που περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, σωματικές ασκήσεις με τη μπάλα, στο νερό, ακόμη και κυνηγητό, κρυφτό, αναρρίχηση δέντρων κ.ο.κ.. Και η αδελφή μου δεν πάει πίσω, αλλά η ξαδέρφη μου είναι το κάτι άλλο.

Εμένα, μου αρέσει να κάθομαι, να φτιάχνω πύργους και σπίτια με τα λέγκο μου, να ακούω μουσική και γενικότερα να χαλαρώνω. Τα κορίτσια, απεναντίας, το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να διατάζουν. Δεν ξέρουν να ακούν. Το ίδιο εξάλλου συμβαίνει και με τους μεγάλους. Πολλοί είναι εκείνοι που δεν έχουν μάθει να ακούν. Ιδίως εμάς τους μικρούς.

Γι' αυτό και χθες ξέσπασα σε αναφιλητά στο τηλέφωνο και ικέτεψα τον μπαμπά να έρθει αμέσως στο σπίτι της γιαγιάς, γιατί δεν μου άρεσε ούτε η γιαγιά ούτε το σπίτι της, μέχρι που ήρθε τελικά, νευριασμένος, να με πάρει. Ευτυχώς. Έτσι, απόλαυσα τον ύπνο μου, γλίτωσα κι από τις δαγκάνες των κοριτσιών και το πιο σημαντικό απ' όλα: έκανα για μια φορά ό,τι ήθελα. Εγώ, όχι οι άλλοι.

Την άλλη μέρα του ομολόγησα ότι απλά με ενοχλούσε η φασαρία.

Παγωτό

Ήρθε επιτέλους το καλοκαίρι. Το ξέρω, γιατί ο Παύλος γύρισε στο σχολείο και είδα ότι πουλάνε πάλι καρπούζια στο σουπερμάρκετ. Και το καλύτερο απ' όλα είναι ότι μπορώ να τρώω ελεύθερα παγωτό, γιατί ο μπαμπάς μού έπαναλάμβανε όλη τη χρονιά ότι τα παγωτά τρώγονται μόνο το καλοκαίρι. Και να που ήρθε το καλοκαίρι... Ο αθεόφοβος είχε όμως το θράσος να με μαλώσει γιατί έφαγα παγωτό στη γιορτή του σχολείου. Ναι, μάλιστα, ήταν ήδη καλοκαίρι. Εντάξει, 5 ήταν τα παγωτά που έφαγα! Τα χωνάκια αυτά ήταν όμως πολύ μικρά, πάρα πολύ μικρά, σχεδόν μικροσκοπικά. Και ξέρετε ποιά φτηνή δικαιολογία βρήκε; Ότι έπρεπε να τον είχα ρωτήσει πρώτα. Αυτό τον μάρανε. Σας λέω, δεν βγάζει κανείς άκρη με τον μπαμπά μου. Υπάρχουν στιγμές που νομίζω ότι έχει εντελώς σαλτάρει. Τον παίρνουν και τα γεράματα... Τελοσπάντων, τώρα που ήρθε το καλοκαίρι θα τρώω συνέχεια παγωτό....και όταν λιώσει θα το ρουφάω ....και στο τέλος, θα γλύφω τα κυπελάκια μέχρι να εξαφανιστεί κάθε ίχνος παγωτού..."καλώς το καλοκαίρι, παράμ παράμ παράμ παμ...".

Καραμέλες

Σήμερα, θύμωσα με τον μπαμπά. Δεν θυμάμαι όμως γιατί. Γενικότερα όμως, μου σπάει τα νεύρα. Μου τη δίνει, πώς να το πώ;. Π.χ. με τις καραμέλες. Έχει κόλλημα με τις καραμέλες. Δεν με αφήνει με τίποτα να τις φάω. Τη μία μου λέει ότι δεν ήμουν καλό παιδί, την άλλη ότι κάνει κακό στην υγεία μου. Δικαιολογίες, δικαιολογίες, ένα σωρό δικαιολογίες. Δεν βγάζεις άκρη. Ενώ εγώ, είμαι πάντα γλυκύτατη με τους συνεπιβάτες του λεωφορείου, τους μεγάλους που δουλεύουν στα καταστήματα, μήπως με συμπαθήσουν και μου δώσουν καμιά καραμέλα. Δεν ξέρω, κάτι παθαίνω με τις καραμέλες. Μου αρέσουν πάρα πολύ. Και η σοκολάτα. Και το παγωτό. Ναι, μάλιστα, το παγωτό. Για το παγωτό όμως, θα γράψω άλλη φορά. Τώρα, προσπαθώ ακόμα να θυμηθώ γιατί θύμωσα με τον μπαμπά...