Ατσαλάκωτος

"Δεν αντέχω τους ανθρώπους που δεν τσαλακώνουν λίγο τον εαυτό τους"

Σκαρφάλωμα

Πότε σκαρφαλώσατε τελευταία φορά σε ένα δέντρο; Γιατί το κόψατε; Χάνετε.

Κατάργηση της μαθητικής παρέλασης

Υπέρ ή κατά;

Εγώ είμαι υπέρ (της κατάργησης), για ευνόητους (για μένα) λόγους.

Αλήθεια, ποιός ο λόγος της παρέλασης; Για σκεφτείτε λιγάκι. Αντικειμενικά.

Ίωση

Ο/η divani ταλαιπωρείται από ίωση.

Ξεκουράζεται για λίγες μέρες στον καναπέ και στο κρεβάτι.

Όταν επιστρέψει στο ντιβάνι, θα είστε οι πρώτοι που θα το μάθετε...

Το κράτος είναι ο μόνος τρομοκράτης

Δύο χρόνια πέρασαν κιόλας από τότε, αλλά το γκράφιτι παραμένει ακόμα εκεί, άθικτο στον τοίχο. Κάθε μέρα, το ίδιο πάντα σύνθημα, περασμένο με μαύρο ψεκαστήρα, μας θυμίζει ότι το κράτος είναι ο μόνος τρομοκράτης. Ένα αναχρονιστικό και συνάμα επίκαιρο θέμα, που, όπως φαίνεται, θα παραμείνει ανεξάντλητο, έως ότου βαφεί ο τοίχος.

Εκλογικό κλίμα

Καθώς πλησιάζουν οι εκλογές, προσπαθώ να διακρίνω κάποια αλλαγή στη συμπεριφορά και την στάση των ανθρώπων. Δεν διαπιστώνω όμως καμία αλλαγή. Στο μετρό, ένας νεαρός πρεζάκιας ζητάει βοήθεια, αλλά έχουμε διαφορετική αντίληψη της βοήθειας. Ένας άλλος νεαρός μιλάει στο κινητό "άσε, τώρα, χάλια μαύρα είναι. Για να σου δώσω να καταλάβεις, σήμερα ξεκίνησα και ακόμα και για να κλάσω, πρέπει να ζητήσω άδεια". Τίποτα δεν έχει αλλάξει: αμετάβλητη η πεζή και βαρετή καθημερινότητά μας.

Κι όμως, στο νηπιαγωγείο, μας ενημέρωσαν, μόλις σήμερα, ότι το ολοήμερο τμήμα παύει να είναι ολοήμερο από τη Δευτέρα. Θα λειτουργεί πλέον μέχρι τις 12.30. Η νηπιαγωγός, βλέπετε, όλως τυχαίως, πήρε ξαφνικά μετάθεση για Αλεξάνδρεια (Αιγύπτου, μας εξήγησαν). Όταν βρεθεί αναπληρώτρια - μας καθησύχασαν - θα λειτουργήσει και πάλι το τμήμα, κανονικά.

Και μας το ανακοίνωσαν με τέτοια φυσικότητα, λες κι όλοι το κάνουν. Λες και δεν έχουμε υποχρεώσεις ή δουλειές, λες και μπορούμε να αλλάξουμε τους καθημερινούς μας ρυθμούς έτσι απλά, από τη μια στιγμή στην άλλη. Εκείνη προφανώς μπορεί.

Εκείνη, προφανώς, πιστεύει ότι όλοι θα έκαναν το ίδιο στη θέση της: θα βολεύονταν όσο είναι ακόμα καιρός, γιατί μετά, έρχεται η σειρά των άλλων. Εμάς όμως, μας ρώτησαν εάν μας βολεύει; Μπορεί οι περισσότεροι να έχουν συνηθίσει να τραμπαλίζονται με αυτόν τον τρόπο και να είναι ευχαριστημένοι με αυτήν την σάπια και βρώμικη τραμπάλα. Αλλά η τραμπάλα αυτή, εμάς, δεν μας κάνει. Είναι ξεπερασμένη. Και άβολη. Φωνάζουμε "όχι, φτάνει πια", αλλά μας ακούει κανείς; Τα γράφουμε, αλλά μας διαβάζει κανείς; Τα εξηγούμε, αλλά μας καταλαβαίνει κανείς; Προφανώς όχι.

Το μόνο σίγουρο, είναι ότι το εκλογικό κλίμα θα διαφανεί στις συμπεριφορές και την στάση των ανθρώπων, μετά τις εκλογές: όταν οι βολεμένοι θα ξεβολευτούν, κατεβάζοντας μία μουτσούνα, καθώς οι αβόλευτοι θα βολευτούν, χαμογελώντας. Αλλά μην ανησυχείτε, για μας δεν θα αλλάξει τίποτα. Αν χρειαστείς ποτέ βοήθεια, γιατί είσαι ναρκομανής, την ίδια αδιαφορία θα επιδείξει το κράτος. Και για την κλανιά, μην έχεις αυταπάτες, πάλι θα αναγκαστείς να ζητήσεις την άδεια, αλλά πολύ αμφιβάλλω ότι θα σου την δώσει κανείς.

Τί πίκρα!

Το δώρο

Ο κολλητός μας παντρεύτηκε και η παρέα, θέλοντας να πρωτοτυπήσει, αποφάσισε να του προσφέρει ένα κοινό δώρο. Ήταν λάθος. Μετά από απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς, υποτιμητικά σχόλια, ύποπτες μηχανορραφίες και αρκετή λοιδορία, καταλήξαμε σε ένα δώρο. Ένα δώρο ανεπιθύμητο, χωρίς πια αξία. Ένα δώρο, από υποχρέωση.

Τώρα, προσπαθώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που του έκανα ένα δώρο. Πρέπει να έχουν περάσει τουλάχιστον επτά χρόνια. Κανά πουκάμισο θα ήταν, χωρίς κάρτα αλλαγής, που δεν θα του πήγαινε κιόλας. Αλήθεια, έχουν καμία αξία τα δώρα; Δεν θα' ταν πιο λογικό ή και πιο εύκολο να πούμε απλά στον άλλον πώς αισθανόμαστε; Να του πω δηλαδή του κολλητού μου, έτσι απλά, ότι τον αγαπώ;

Όχι βέβαια, τρελός είσαι; Το δώρο θα δώσουμε. Και μεταξύ μας, το δώρο είναι όλα τα λεφτά. Και ο κολλητός μου, όλα τα λεφτά είναι κι εκείνος.

Sisyphe revisited

Ζητώ συγγνώμη από τους ελληνόφωνους αναγνώστες.

On a fait le voyage pour que les petits-enfants voient leurs grands-parents et vice-versa. On a fait, presque tous les jours, l' aller-retour pour voir papi et mamie dans la même journée. Un incessant va-et-vient qui ne peut pas satisfaire tout le monde et qui ne satisfait personne. Une vraie quête de bonheur frustrée par la tristesse.

Comme un éternel supplice, renouvelé année après année, sur plusieurs générations, pour un crime qui n' a jamais été commis.

Δίλημμα

Μικρός, είχα θέσει στον παππού μου το εξής υποθετικό δίλημμα: σε περίπτωση που έπρεπε κάποιος από τους δυο μας να πεθάνει, ποιόν θα διάλεγε; Η πρόδηλη επιλογή του μου είχε κάνει τότε τρομερή εντύπωση και έμεινε για πάντα χαραγμένη στη μνήμη μου.

Τώρα, αναρωτιέμαι γιατί δεν είχα κάνει την ίδια ερώτηση στους γονείς μου. Μάλλον φοβόμουνα μην ακούσω την λάθος απάντηση.

Καπνοαπαγόρευση

Χθες, όλες οι συζητήσεις περιστρέφονταν γύρω από το θέμα της απαγόρευσης του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους, ή της καπνοαπαγόρευσης. Ένα μέτρο που εμπλούτισε το λεξιλόγιό μας και δίχασε ολόκληρη την ελληνική κοινή γνώμη, συναγωνιζόμενο σε ενδιαφέρον την πολιτική και το ποδόσφαιρο, ακόμη και την ιουροβίζιον. Απασχόλησε ακόμη και τα παιδιά, που ρωτούσαν εάν καπνίζουμε, γιατί δεν καπνίζουμε ή γιατί καπνίζαμε. Κατάλαβαν ότι κάτι συμβαίνει, όταν είδαν τις δασκάλες να βγαίνουν πλέον στην αυλή για να καπνίσουν, με τα τασάκια και τους καφέδες τους, δίπλα στην τραμπάλα. Στην τραμπάλα όμως της παιδικής χαράς, δεν υπάρχουν τασάκια, γιατί εκεί απαγορεύεται το κάπνισμα. Ευτυχώς, γιατί έτσι μπόρεσαν τα παιδιά και ανακάλυψαν ένα παιχνίδι προσφιλές στο στράτευμα, το αντιγόπινγκ. Και καμιά φορά, τις πιπιλίζουν κιόλας τις γόπες.

Ο βασιλιάς της ποπ

"Ο «βασιλιάς της ποπ» πέθανε σήμερα, τις πρώτες πρωϊνές ώρες, σε ηλικία 50 ετών, σε νοσοκομείο του Λος Αντζελες, από ανακοπή καρδιάς". Η λιτή ανακοίνωση μού υπενθυμίζει ότι ήμουν μέγας θαυμαστής του στα εφηβικά μου χρόνια. Ντρέπομαι κιόλας να το ομολογήσω, σαν να ήταν ένα φοβερό μυστικό που έπρεπε να μείνει για πάντα επτασφράγιστο. Τότε όμως δεν ντρεπόμουν καθόλου, ήμουν μάλιστα πολύ περήφανος. Τώρα που αναπολώ εκείνα τα χρόνια, μέσα από θολές αναμνήσεις διάσπαρτων ήχων και εικόνων, κάπως μου 'χει λείψει η μουσική του. Πολύ φοβάμαι όμως ότι ο ίδιος ο έκπτωτος βασιλιάς δεν θα μου λείψει καθόλου.

τα Σύβοτα Καραϊβικής

Φέτος το καλοκαίρι, εάν φοβάσαι τα αεροπλάνα, θέλεις να αποφύγεις τις καταρρακτώδεις βροχές και τους τυφώνες, δεν σου αρέσουν οι μαύροι, τα φοινικόδεντρα, ο χορός, η μουσική και τα καυτερά φαγητά, σε χαλάνε το ρούμι, η πινακολάδα, το ντάι-κίρι και η μαργαρίτα, μιλάς μόνο ελληνικά και πιστεύεις (και έχεις δίκιο) ότι εμείς οι Έλληνες είμαστε γενετικά καλύτεροι από τους άλλους, ότι υπερτερούμε σε όλους τους τομείς, στον πολιτισμό, στην ιστορία, ακόμη και στα αξιοθέατα και το καμάκι, εάν πιστεύεις τον θείο σου τον θαλασσόλυκο που πάντα σου έλεγε ότι η θάλασσα στην Καραϊβική δεν έλεγε, εάν δεν έχεις βγάλει ποτέ σου διαβατήριο λόγω φωτογραφίας, αλλά φοβάσαι κιόλας να το κάνεις μην διαψευθούν τα πιστεύω σου, το έχεις κάνει όμως τάμα να πας μια φορά στη ζωή σου στην Καραϊβική, τότε ακολούθα τις συμβουλές της διαφήμισης του ΕΟΤ με τίτλο "τα νησιά της Καραϊβικής στα Σύβοτα" - με παρασυνειδησιακό υπότιτλο "ο γύρος του κόσμου σε μία χώρα, την Ελλάδα" - και πήγαινε στα Σύβοτα Καραϊβικής.

Εγώ, προσωπικά, λέω να πάω φέτος στα Σύβοτα Θεσπρωτίας, ανάμεσα στην Ηγουμενίτσα και την Πάργα, ένα πανέμορφο μέρος που σου θυμίζει Ελλάδα. Καμία σχέση με Καραϊβική.

Η γέννηση

Εκεί, ήταν πράγματι παράδεισος...

Όλα ξεκίνησαν όταν έσπασαν τα νερά. Καθώς λοιπόν αιωρούμαι σαν αστροναύτης μέσα στο αμνιακό υγρό, ανακαλύπτω με απότομο τρόπο τη βαρύτητα και σφηνώνομαι βίαια στον τράχηλο της μήτρας, με το κεφάλι προς τα κάτω. Οι συσπάσεις, ολοένα πιο έντονες και συχνές, με πιέζουν και με πονούν αφάνταστα. Έχω την εντύπωση ότι τα κόκκαλά μου θα σπάσουν, ενώ προχωρώ επίπονα και αργά προς τα κάτω. Ένα αληθινό μαρτύριο. Πραγματικά, υποφέρω. Δεν αντέχω άλλο. Κι εκεί που πίστευα ότι όλα τελείωσαν, εμφανίζεται από το πουθενά ένα εκτυφλωτικό φως. Προσπαθώ να κρατήσω τα μάτια μου κλειστά. Ο θόρυβος είναι εκκωφαντικός. Μου κόβουν, χωρίς αναισθητικό, τον ομφάλιο λώρο και τα πνευμόνια μου παίρνουν φωτιά. Συνειδητοποιώ ξαφνικά ότι πέθανα και βάζω τα κλάματα. Ουρλιάζω γεμάτος αγανάκτηση, ανακουφίζοντας τον γιατρό που με εξετάζει.

Τα παιχνίδια της μοίρας

Σύμπτωση: "τυχαία κυρίως εμφάνιση δύο ή περισσότερων γεγονότων ή φαινομένων στον ίδιο χρόνο ή και στον ίδιο χώρο" (Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας). Πρώτο γεγονός: ο κουρέας μου γνώρισε μια Λέσβια και αποφάσισε να ανοίξει ένα κομμωτήριο στη Μυτιλήνη. Θα είναι έτοιμο τον Σεπτέμβριο. Δεύτερο γεγονός: ένας φίλος μου αρχιτέκτονας πνίγεται στη δουλειά. Φτιάχνει, μεταξύ άλλων, και ένα κομμωτήριο στη Μυτιλήνη για έναν ξάδελφό του. Τυχαία εκδήλωση δύο ανεξάρτητων γεγονότων στον ίδιο χρόνο και χώρο: ο κουρέας μου τυχαίνει να είναι και ξάδελφος του φίλου μου.

Μπα, κισμέτ ήταν...

Μακρόνησος

Την Κυριακή, επισκεφτήκαμε το Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης, γνωστό κυρίως για το κυλικείο του και λιγότερο για τα εκθέματά του. Εκεί δίπλα, επί της Μελιδώνη, ανακαλύψαμε και τις δύο μοναδικές συναγωγές της Αθήνας. Απέναντι από το Μουσείο, επί της Αγ. Ασωμάτων, υπάρχει κι ένα άλλο μουσείο. Ένα μουσείο, παντελώς άγνωστο. Χωρίς καμία καταχώριση στον Χρυσό Οδηγό, στο Υπουργείο Πολιτισμού, στο Αθηνόραμα ή σε άλλες παρεμφερείς ιστοσελίδες. Όλως περιέργως. Προφανώς, δεν είναι αναγνωρισμένο μουσείο, το Μουσείο της Μακρονήσου, ανοιχτό τις καθημερινές, πρωί-απόγευμα, κλειστό τα σαββατοκύριακα. Εκεί βρίσκονται και τα γραφεία της ΠΕΚΑΜ, της Πανελλήνιας Ένωσης Κρατουμένων Αγωνιστών Μακρονήσου. Κάποια μέρα θα πάμε. Εκεί ή στην ίδια τη Μακρόνησο, να αποτίσουμε φόρο τιμής. Ένα νησί τόσο οικείο αλλά ταυτόχρονα τόσο αποξενωμένο. Τόσο κοντά στην Αθήνα, αλλα και τόσο μακριά από τις καθιερωμένες διαδρομές των αθηναϊκών εξορμήσεων. Ένα νησί "ακατοίκητο, αλλά επισκέψιμο", όπως γράφει, μάλλον ειρωνικά, ο ταξιδιωτικός οδηγός.

Η αγαπημένη μου γιαγιά

Ξενέρωσα. Μόλις τώρα έμαθα ότι πέθανε η γιαγιά μου, ο άνθρωπος που με μεγάλωσε. Άντε τώρα να ειδοποιήσω όλο τον κόσμο που είχα καλέσει στο σπίτι για το μεγάλο πάρτι, με ντιτζέι, μπάρμαν και όλα τα σχετικά. Αλλά έτσι είναι. Στη ζωή μας, μερικά πράγματα δεν προγραμματίζονται, τα πιο δυσάρεστα αλλά και τα πιο ευχάριστα. Άντε πάλι με τις αμπελοφιλοσοφίες. Δεν τις αντέχω, με ξενερώνουν. Πρέπει κάπως να συγκεντρωθώ, να δω τί θα γράψω στο καταραμένο αυτό e-mail; "Συγγνώμη, ακυρώνεται - όχι αναβάλλεται - το πάρτι γιατί πέθανε η γιαγιά μου". Είναι αστείο. Όχι, ψυχρό. Τέλος πάντων, η ουσία είναι ότι η γιαγιάκα που ήξερα και που θυμάμαι έχει εκλείψει εδώ και καιρό. Τα τελευταία μάλιστα χρόνια, κατάντησε σχεδόν να είναι απλά μια καλή αφορμή για εκδρομές. Τουλάχιστον για τα παιδιά. Να, αυτό θα γράψω: "αντί για πάρτι, η γιαγιά μάς κανόνισε εκδρομή στο χωριό". Νομίζω ότι οι περισσότεροι θα καταλάβουν. Έτσι γλυτώνω και την τυπικούρα και τις κλασικές συλλυπητήριες ατάκες. Μόνο που θα είναι η τελευταία μας εκδρομή. Και τώρα ξενέρωσα για τα καλά.

ΤΕΛΕΙΑ

Χθες, δεν με έπαιρνε ο ύπνος και ονειροπολούσα. Δημιούργησα μια ουτοπική Ελλάδα, ξεκινώντας από την ίδρυση ενός κινήματος πολιτών και συντάσσοντας, στη συνέχεια, μία οικεία "Διακήρυξη Ηθικών Φρονημάτων" κατά της διαφθοράς, του ρουσφετιού κ.λπ.. Ονόμασα το κίνημα "ΤΕΛΕΙΑ", γιατί θα είμαστε κάτι παραπάνω από ένα κόμμα και γιατί έτσι θα είναι και η ζωή μας όταν κυβερνήσουμε. Ικανοποιημένος από την εφευρετικότητά μου και καταπονημένος από την υπερπροσπάθεια, βγήκα έξω στο μπαλκόνι, να χαλαρώσω και να απολαύσω το ηλιοβασίλεμα, αγναντεύοντας το Αιγαίο.

Σήμερα, ξύπνησα.

Σαν το πρώτο μας φιλί...

Μόλις σήμερα εισήλθα στο μαγικό κόσμο των blogger.

Δεν ολοκλήρωσα ακόμα την πρώτη μου "ανάρτηση" και έχω ήδη αγχωθεί: τί να γράψω, σε ποιά γλώσσα, τί θέμα να επιλέξω και γιατί να μπω καν στον κόπο να γράψω; Χώρια την επίπονη και μακρά προσπάθεια αναζήτησης του "αρτιότερου" τίτλου ιστολογίου, ο οποίος καταλήγει πάντα να έχει χρησιμοποιηθεί από άλλο χρήστη.

Ποιός ενδιαφέρεται για τις εξομολογήσεις ενός κοινού θνητού, χωρίς ιδιαίτερα προσόντα ή χαρίσματα, που ονειρεύεται τον εαυτό του ξαπλωμένο σε ένα ντιβάνι εκτός τόπου και χρόνου, ενώ κάθεται μπροστά στον υπολογιστή του, σκοτώνοντας την ώρα του;

Ποιά θα είναι η συνέχεια; Θα σχολιαστούν ή θα παραμείνουν ως έχουν οι αναρτήσεις μου, "γραμματοσειρές" χαμένες στο διαδίκτυο;

Το μόνο που μου απομένει να κάνω είναι να περιμένω υπομονετικά να μου έρθει το πρώτο σχόλιο, όπως τότε, όταν μάταια περίμενα να χτυπήσει το τηλέφωνο μετά το πρώτο μας φιλί.